In de Canvas-reeks ‘Alleen Elvis blijft bestaan’ vraagt presentator Thomas Vanderveken aan componist Peter Vermeersch (o.a. Flat Earth Society): “Hoe begin jij als je componeert?”

“Ik probeer altijd de indruk te hebben van ‘niet te beginnen’. Aan de ene kant is er altijd zoveel dat ik wil uitpluizen. Stomme dingen. Bijvoorbeeld de toonladder van do-groot. Teruggaan naar iets fundamenteels. Iets simpels, een akkoord of zo. Iets willen uitpluizen.
Mijn systeem is dan altijd geweest om daar direct iets mee te doen, er iets mee te maken. Om te kijken wat het oplevert.

Ik ben waarschijnlijk een nieuwsgierig mens. Ik wil gewoon weten en het ‘es uitproberen. Dikke boeken kan ook de nieuwsgierigheid bevredigen, maar ik ben een prutser. Ik weet niet altijd hoe dingen ontstaan. Soms ontstaan ze zomaar. Soms ontstaan ze al spelend, soms ontstaan ze in je hoofd. In feite weet ik het niet… en ik hoef het ook niet te weten. Soms doe je zomaar iets. Eigenlijk val ik steeds weer terug op mijn intuïtie. Ik laat veel aan het toeval over.

Ik laat me leiden door mijn intuïtie, maar die moet natuurlijk gevoed worden. Al het werk moet op voorhand gebeuren. Eens ik er aan begin , wil ik niet met de neus in boeken zitten. Ik wil dan gewoon doen.

En zit ik op een blok, dan doe ik gewoon iets anders. Dat is een beetje de truc. Ik doe nooit slechts één ding. Ik doe verschillende dingen tegelijkertijd.

Ik beeld me in dat ook een schilder zo werkt. In zijn atelier staan verschillende schilderijen: één is bijna af, een ander is pas aangezet, andere staan er in verschillende stadia van afwerking. Dan is het leuk als je ’s morgens in je atelier komt en kan beslissen “dit stuk is bijna af, ik ga het finaliseren”. Maar ondertussen duikt de idee dan op “zou ik dat stuk niet dit nog doen of aanpassen?” .. tot het je tegensteekt, en da ga je naar het volgende. En het ene bestuift het andere. Ik beeld me in dat zo’n schilder dan denkt “hé, die kleur die ik hier gebruik, zou me ook daar kunnen vooruithelpen. En zo werkt het ook voor mij.”